Voor mij is het maken van kunst niet alleen het creëren van mooie plaatjes of objecten, het heeft ook te maken met wie ik ben. Het is verbonden met mijn persoon en gaat dus op een bepaalde manier over mezelf. Dit uit zich niet op een letterlijke manier. Ik maak bijvoorbeeld geen zelfportretten of afbeeldingen van mijn huisdier, ook ben ik niet bezig om mijn dromen te verbeelden.
In de mist
Het verband tussen mij en mijn kunstwerken is eerder abstract of associatief te noemen. Het heeft te maken met gedachten en gevoelens die zich voordoen als ik aan het werk ben. Wat ik ga maken staat van te voren niet vast en mijn intuïtie vormt vaak de basis voor de beslissingen die ik gaandeweg neem. De uitkomst, het kunstwerk, is daarom wel te vergelijken met een object in de mist. Je ziet contouren in de verte en denkt daarin iets te herkennen. Dat geldt voor mij, de maker, die op basis daarvan een volgende stap zet. Maar hetzelfde geldt ook voor de beschouwer, die in het object iets heel anders kan herkennen en het kunstwerk vanuit zijn eigen perspectief bekijkt
Ik navigeer door een onzeker proces
In mijn proces weet ik vaak van te voren niet wat ik ga maken. Ik heb geen uitgewerkt plan of een ontwerp, soms wel een globaal idee. Meestal begin ik gewoon te naaien zonder dat ik weet wat het wordt. Terwijl ik aan het werk ben vertrouw ik op de ingevingen die ik krijg. Die ingevingen (mijn intuïtie) kunnen vanuit het werk zelf komen, maar ook vanuit andere dingen (gedachten, gevoelens en herinneringen) die zich in mijn leven afspelen of die toevallig op mijn pad komen.
Het hele proces is een onzekere reis waarin ik een weg probeer te vinden. Soms gaat het gemakkelijk en snel, maar er zijn ook periodes die ongemakkelijk zijn en dat het langzaam gaat. Omdat ik niet altijd precies weet waar ik naartoe ga heb ik iets nodig om op te vertrouwen en in evenwicht te blijven.
Een kwestie van vertrouwen
In mijn proces gebruik ik materialen en technieken die ik leuk vind en ken. Ik kies kleuren en texturen die ik mooi vind, vormen en steken die ik graag maak, en garens die duidelijke lijnen geven, omdat ik daar van houd.
Door vertrouwde componenten in mijn werk te gebruiken, geef ik mezelf iets bekends mee terwijl ik die onbekende wereld betreed. Het is niet meer dan logisch dat vormen, kleuren en lijnen uit het verleden naar voren komen terwijl ik op zoek ben naar een evenwichtige compositie. Op dit moment leidt dit vaak tot kunstwerken die eruitzien als een kaart, die de reis van het proces weerspiegelt..
Wat er al is
Ik werk graag met materialen die er al zijn, zoals de stoffen die ik vind. Ik verzamel ze in mijn atelier waar ze wachten om gebruikt te worden. Ik werk graag met materialen die mij vertrouwd zijn en vind het belangrijk om ze aan te raken en te voelen.
Dat ik kunst met textiel maak komt, denk ik, omdat naaiwerk een vaardigheid is die ik al langer ken. Ik heb als klein meisje van mijn moeder leren naaien en sinds ik kunst maak heb ik mijn vaardigheden eerst opgehaald en daarna verder uitgebreid. Het gebruik van naald en draad, en naaien met de hand is een vertrouwd onderdeel in mijn proces. Verder bouwen aan die vaardigheden en nieuwe technieken leren is voor mij de manier om me verder te ontwikkelen en nieuwe ideeën op te doen.
Het zijn de vertrouwde materialen en technieken die mij houvast geven in het onzekere proces van de totstandkoming van mijn kunstwerken. Ze helpen mij om te ontdekken hoe mijn werk er uit komt te zien.
Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.
Albert Einstein
(1879 - 1955)
Ben je nieuwsgierig naar waarom ik kunst maak? In dit blog vertel ik daar meer over.
Wil je op de hoogte wil blijven of af en toe iets lezen over mijn werk dan kun je je abonneren op mijn nieuwsbrief.
Geef een reactie